Mu‘tekifê Meykedeyê

Li pişt perdeya tirsê,

li ser seccadeya derewîn veketibû.

Sî sal e xwe weke zahidê xelwetnişîn dizanî,

perestîşa xwe spartibû dîwarên sar.

Lê fermanek ji bihara Ehedî daxilî dil bû:

"Tu mu‘tekifê meykedeyê yî,

fermana pîrê xirabatê ye!"

Di çolistaneke vala de

tîbûna hestên birîndar bilind bû;

girî li dû dîsa girî,

dil şiyar bû,

rûh şiyar bû…

Ezel hat ber dil,

nizilî, nizilî!

Ew xirqeya kevnar

bi rengê poşmaniyê hat şûştin.

Herifînên fenayê dager bûn;

fincana lerzok û şeraba evîna pak

di mestiya gulava daxkirî de,

li ber deriyê rizayê şa bûn.

Şaşika spî

ya sofiyê nesafî,

agir berda kewara dilê tî.

Ew moriyên ku di nav tiliyan de dixuşxuşîn

bûn zincîrên zindana hundur

ji bo çavên famkor.

Ji riyayê dûr,

berê xwe da meykedeyê...

Îro cejn e,

roja îtîkafê ye

di meykedeyê de!