Nivîskar: Hafizê ŞÎRAZÎ Mutercim: Şêxmûs BEDLÎSÎ
ترک شیرازی
اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را
به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را
بده ساقی می باقی که در جنت نخواهی یافت
کنار آب رکن آباد و گلگشت مصلا را
فغان کاین لولیان شوخ شیرین کار شهرآشوب
چنان بردند صبر از دل که ترکان خوان یغما را
ز عشق ناتمام ما جمال یار مستغنی است
به آب و رنگ و خال و خط چه حاجت روی زیبا را
من از آن حسن روزافزون که یوسف داشت دانستم
که عشق از پرده عصمت برون آرد زلیخا را
اگر دشنام فرمایی و گر نفرین دعا گویم
جواب تلخ میزیبد لب لعل شکرخا را
نصیحت گوش کن جانا که از جان دوستتر دارند
جوانان سعادتمند پند پیر دانا را
حدیث از مطرب و می گو و راز دهر کمتر جو
که کس نگشود و نگشاید به حکمت این معما را
غزل گفتی و در سفتی بیا و خوش بخوان حافظ
که بر نظم تو افشاند فلک عقد ثریا را
Eger ew Tirkê Şîrazî bi dest bigre dilê me lew
Bi xalê hinduyî’dbexşim Semerqend û Buxara lew
Bidî Saqî meya baqî ku nêv cennet tu nabînî
Kenarê avê Ruknabad û gulgeşta Musella[1] lew
Ji destê dilberên şux û şirînkarî hewarî ye
Wekî Tirkan kirin yexma ji dil sebrê revandin lew
Ji ‘eşqa natemamê me cemalê yarê mustexnî
Bi al û reng û xal û xet çi hacet rûyê delal lew
Min ew fêm kir ji rindîya Yûsuf ku roj bi roj geş bû
Heman ‘eşq bû Zuleyxa-j perdeya îsmet qetandî lew
Eger dijmîn bibêjî yan eger nifrîn di‘a-dkim ez
Cewaba tel dixemlîne lêvên le‘lê[2] şirînî lew
Nesîhet guhbidêr canê ji can pêştir ku hez dikin
Ciwanên zor se‘adetmend ji pendê pîrê zana lew
Kelamê’j mutrib û mey bêj û raza dehrê[3] kêmtir bêj
Ku kes neghîşt û naghîjit bi hîkmet vê mu‘emma lew
Xezel geş kir te dur qul kir were tu xweş bixwîn Hafiz
Ku ser nezma te weşandî felek Eqda Sureyya[4] lew